چگونه مشارکت استراتژیک ایران و چین می تواند ناخن نهایی را در تابوت سیاست حداکثر فشار ایالات متحده چک کند

پیش نویس توافق اقتصادی و امنیتی بین جمهوری خلق چین و جمهوری اسلامی ایران که قبلا توسط نیویورک تایمز درز کرده بود ، همچنان در رسانه های بین المللی بازتاب دارد. ماهان عابدین ، ​​تحلیلگر سیاسی ایرانی ، درباره سر و صدا بر سر توافق ها توضیح داده و تغییر استراتژیک ایران به سمت شرق را روشن کرده است.

در این سند 18 صفحه ای فارسی زبان ، سرمایه گذاری های چند میلیارد دلاری چینی ها در اقتصاد ایران و همچنین تخفیف های قابل توجه نفتی برای جمهوری خلق پیش بینی شده است. این توافق نامه همچنین شامل همکاری های امنیتی ، اشتراک اطلاعات ، و تمرین های مشترک نظامی است. محمد جواد ظریف ، وزیر امور خارجه ایران ، در مورد این اطلاعات فاش کرد که کشورش واقعاً در حال مذاکره برای یک همکاری استراتژیک 25 ساله با چین بوده است ، اما افزود که این توافق نامه ها هنوز توسط پارلمان ایران تصویب نشده است. صحت سند مورد بحث تاکنون توسط تهران تأیید نشده است.

چرا کشورهای غربی هشدار می دهند؟

چشم انداز همکاری طولانی مدت چین و ایران واکنش های متفاوتی از سوی ناظران بین المللی را به دنبال داشته است: بنابراین ، فارین پالیسی ادعا کرد که این توافق “خبر بدی برای غرب” است ، پیش بینی یک تغییر ژئوپلیتیک در خاورمیانه و آسیا ، با افزایش چین جایگاه خود را در مکان های مهم استراتژیک. War on Rocks به نوبه خود این توافق نامه ها را زیر سال برد و ادعا کرد که اگرچه “خطرات واقعی و مضر همکاری چین و ایران همچنان باقی مانده است” ، اما به نظر نمی رسد که طرح بزرگ لو رفته به نظر ایده خوبی باشد.

در تاریخ 2 اوت ، مایك پمپئو ، وزیر امور خارجه آمریكا به گروه هشدار دهنده ها پیوست و در فاكس نیوز تأكید كرد كه ورود چین به ایران “بی ثباتی در خاورمیانه را ایجاد می كند” و اسرائیل ، عربستان سعودی و امارات را “در معرض خطر” قرار می دهد.

مخالفت رسانه های جریان اصلی غربی و مخالفت دولت های غربی با پیمان چین و ایران ، که نمادی از یک تغییر قاطع به سمت شرق توسط ایران است ، به ویژه ماهان عابدین ، ​​روزنامه نگار و تحلیلگر باسابقه سیاست های ایران و خاورمیانه ، جای تعجب ندارد.

وی می گوید: “برای بیش از 150 سال ایران به غرب – و به ویژه اروپا – به دنبال تجارت ، سرمایه گذاری ، آموزش و مشاغل عمومی بوده است.” “حتی انقلاب اسلامی سال 1979 نیز این روند را متوقف نکرد و در طی چهار دهه گذشته بحث های پر جنب و جوش در محافل سیاسی ایران در مورد سودمندی (یا غیر از این) تعامل عمیق تر با غرب آغاز شده است. اما شکست توافق هسته ای (JCPOA) ) ، همراه با ناتوانی اروپا در برابر قلدریهای ایالات متحده ، منجر به از دست دادن ایمان به غرب در ایران شده است “.

این تحلیلگر خاطرنشان می کند که اگرچه ممکن است این توافق نامه هنوز امضا نشده باشد ، “بدون شک هر دو طرف ، ایران و چین ، در مراحل نهایی رسمی سازی یک پیمان بلند مدت هستند ، به احتمال زیاد از مدت زمان یک چهارم قرن”.

عابدین یادآور می شود ، هر دو تهران و پکن علاقه مند به تشدید همکاری های امنیتی هستند ، و عقاید رسانه های جمعی غربی را مبنی بر استقرار نیروهای نظامی جمهوری اسلامی در جزایر ایران در خلیج فارس ، از بین می برد: “به دلایل اساسی ، تاریخی ، سیاسی و عقیدتی مختلف ایران هرگز نیروهای خارجی را در خاک آن قبول نکنید “، وی تأکید می کند.

وحید سالمی

زنی از کنار نقاشی هجوآمیز مجسمه آزادی پس از ضد آمریکایی جدید عبور می کند. نقاشی های دیواری بر روی دیوارهای سفارت سابق ایالات متحده در مراسمی در تهران ، ایران ، شنبه ، 2 نوامبر 2019 ، رونمایی شد.

‘ایران و چین دو قدرت اصیل آسیایی هستند’

این کارشناس خاورمیانه در پاسخ به افراد مشکوک به جدی بودن اهداف تهران و پکن و همچنین ترس آشکار چین از بیگانگی امارات و عربستان با همکاری با جمهوری اسلامی ، به این واقعیت توجه دارد که “ایران مهم است به ابتکار کمربند و جاده چین تا آنجا که به این کشور اجازه می دهد جناح غرب آسیای خود را تأمین کند “.

وی افزود: “ایران برای دسترسی زمینی به اروپا حیاتی است و به طور كلی موقعیت بسیار استراتژیك ایران (نزدیكی به آسیای میانه ، دریای عرب ، اروپا و حتی روسیه) این کشور را برای سرمایه گذاران چینی بسیار جذاب می کند” ، بعید به نظر می رسد جمهوری در مورد همکاری چین و ایران به دلیل تهدید تحریم های ایالات متحده یا نارضایتی احتمالی از ریاض و ابوظبی پاشنه خود را بکشد.

به گفته عابدین ، ​​تهران به نوبه خود نیازهای چین را برآورده می کند زیرا “به سرمایه گذاری خارجی نیاز دارد تا زیرساخت های خود را در طیف وسیعی از بخش ها تقویت کند و منابع مالی چین (و به طور بالقوه دانش فنی) می تواند مفید باشد”.

این تحلیلگر سیاسی می گوید: “ایران و چین دو قدرت اصیل آسیایی هستند ، مسلماً دو قدرت مهم كه از هر دو طرف بر قاره آسیا تسلط دارند”. “احترام متقابل عمیق بین دو کشور وجود دارد و فقط مناسب آنها است که در سطوح اقتصادی ، سیاسی و حتی بالقوه نظامی هم تراز شوند.”

©
عکس AP / ارنستو وارگاس

نفتکش ایرانی Fortune در حوض پالایشگاه El Palito در نزدیکی Puerto Cabello ، ونزوئلا ، دوشنبه ، 25 مه 2020 ، لنگر انداخته است

عدم موفقیت سیاست “حداکثر فشار” واشنگتن

روزنامه نگار ایرانی با اشاره به رژیم تحریم های یک جانبه واشنگتن علیه جمهوری اسلامی تأکید می کند که سیاست “فشار حداکثر” دولت ترامپ به وضوح کارساز نبوده است.

عابدین می گوید: “ایران کشوری مقاوم با سیاست خارجی گسترده است”. “علاوه بر این ، ایران چهار دهه است که به تحریم عادت کرده است و بنابراین دانش فنی برای دور زدن و شکست تحریم ها را توسعه داده است. علاوه بر این ، اقتصاد ایران پیچیده تر و خودکفا از آنچه تصور می شود است و این مقاومت اقتصادی به معنای ادامه ایران است. در غیاب فروش نفت خام ، عملکرد خود را انجام دهیم – در واقع رشد می کند “.

علاوه بر این ، تهران آشكارا با دراز كردن دست یاری به ونزوئلا ، یك كشور آمریکای لاتین كه از تحریم واشنگتن رنج می برد ، محدودیت ها و تهدیدهای یك جانبه آمریكا را نادیده گرفت. تابستان سال گذشته ، جمهوری اسلامی نیمی از دوازده سوخت ، غذا ، لوازم پزشکی و قطعات یدکی کشتی نفتی کاراکاس را در اختیار صنعت نفت خود قرار داد. در ماه ژوئیه ، ایرانیان یک فروشگاه مواد غذایی جدید ، Megasis ، در شرق کاراکاس افتتاح کردند که بیش از 2000 محصول از کشور خاورمیانه را در خود جای داده است.

علاوه بر این ، رای آگوست سازمان ملل متحد با رد قطعنامه کاخ سفید مبنی بر تمدید نامحدود تحریم تسلیحاتی علیه ایران پیش بینی شده در توافق هسته ای 2015 ایران پیش از انقضا در 18 اکتبر ، بینی خونینی به ایالات متحده داد. این قطعنامه از 15 کشور عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد فقط توسط ایالات متحده و دومنیکن مورد استقبال قرار گرفت و مورد اعتراض روسیه و چین قرار گرفت ، در حالی که 11 کشور رای ممتنع دادند.

به گفته عابدین ، ​​پیمان چین و ایران “تأثیر بیشتری بر سیاست جهانی ایران خواهد داشت ، تا آنجا كه ایران احساس فشار و فشار آمریكا را در خود احساس كند”.

“مطمئناً ، اگر پیمان چین و ایران در یک زمان مناسب به یک اتحاد رسمی تبدیل شود (و اگر این یک بزرگ باشد) ، در این صورت ایران احساس اعتماد به نفس بیشتری در ایفای نقش جهانی فعال تر می کند ، به عنوان مثال با سرمایه گذاری بیشتر در آمریکای لاتین” ، او پیشنهاد میده …؛ او پیشنهاد می کنه.

در عین حال ، بعید به نظر می رسد که توافق نامه ها بتواند اصول سیاست منطقه ای ایران را تغییر دهد ، “این تحلیلگر سیاسی تأکید می کند:” ایران برای پیشبرد سیاست های خود در سراسر منطقه ، محور مقاومت ، سازه ای سیاسی-ایدئولوژیکی با تأثیر استراتژیک را به کار می گیرد ، به ویژه در او می گوید: “با نقاط اشتعال مانند یمن ، سوریه ، عراق و لبنان” “پیمان چین و ایران نمی خواهد این را تغییر دهد”.

عابدین نتیجه گیری می کند: خط اصلی مشارکت راهبردی چین و ایران این است که با منافع ملی جمهوری اسلامی سازگار است و به حفظ امنیت ملی کشور کمک می کند.

نظرات و نظرات بیان شده در مقاله لزوماً نظرات اسپوتنیک را منعکس نمی کند.