اخترفیزیکدان ها چگونگی شکل دادن زمینه های مغناطیسی در طول ابرنواخترها را ترسیم می کنند

فنی

URL کوتاه دریافت کنید

یک سری آزمایشات ، ناپایداری به اصطلاح ویبل را در پلاسماها که مسئول شوک های بدون برخورد مشاهده شده در هنگام انفجار ابرنواخترها است ، تجسم کرده اند.

محققان ، از جمله آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور (LLNL) ، برای اولین بار اندازه گیری کمی مفصلی از ساختار میدان مغناطیسی رشته پلاسما را برعهده بی ثباتی ویبل ، که در برخی از پلاسماهای الکترومغناطیسی وجود دارد ، انجام داده اند. نتایج تحقیق در سال منتشر شده است نامه های بررسی فیزیکی.

بدین ترتیب فیزیکدانان فرآیندهای اساسی در ایجاد شوکهای بدون برخورد را به تصویر کشیدند – پدیده هایی که معمولاً در واقعیت اخترفیزیکی مشاهده می شوند ، مانند گسترش انفجارهای ابرنواختر به محیط میان ستاره ای.

NRNU MEPhI

انفجار ابرنواختر

ذرات حاصل از این انفجارها و محیط میان ستاره ای تخمین زده می شود که از چگالی کم برخوردار بوده و به آنها امکان می دهد سالهای نوری را بدون تصادف طی کنند.

در همین حال ، پلاسما قادر به تولید میدان های مغناطیسی و الکتریکی قوی است ، جایی که جریان ها به دلیل بی ثباتی ویبل ، در هم تنیده و جمع می شوند. پلاسما مقدار زیادی به این میدان های مغناطیسی می افزاید تا زمانی که تقویت شوند به حدی که جریان متوقف شود و شوک بدون برخورد ایجاد شود.

میدان های مغناطیسی قدرتمند که با چنین شوک هایی همراه هستند حتی به نظر می رسد که حرکت آشفته آنها در پلاسما باعث افزایش ذرات باردار شده و انرژی و تولید اشعه کیهانی می شود که می توان در زمین مشاهده کرد.

جورج Swadling ، یک فیزیکدان LLNL و نویسنده اصلی مقاله ، اظهار داشت: “هدف از آزمایشات بررسی پویایی بی ثباتی ویبل است”.

وی در ادامه تصریح کرد: در حالی که اثرات رشته ، که مشاهده می شود وقتی زمینه های مغناطیسی به دور پلاسما پیچیده می شوند ، در آزمایش های قبلی با استفاده از پروتون رادیوگرافی مورد مطالعه قرار گرفته اند ، هیچ اندازه گیری مستقیم از پویایی پلاسما انجام نشده است.

فرآیندهای انجام شده در مقیاس برای مشاهده در سیستم های اخترفیزیکی بیش از حد ناچیز اتفاق می افتند ، بنابراین آزمایش های آزمایشگاهی “بهترین فرصت برای آزمایش مدل های نظری” را فراهم کرده است.